Naar inhoudEnkele eenvoudige ingrepen bij de opbouw van pagina's en navigatie kunnen al flink helpen om wie weinig of niets ziet, vlotter door de informatiezee te loodsen. Maar de doelgroep is klein. Dat maakt de extra inspanning blijkbaar loodzwaar.
Wie als visueel gehandicapte tekst en hyperlinks wil 'lezen' op een scherm, heeft eigenlijk drie mogelijkheden: sterk uitvergrote letters, omzetting van tekst naar een brailleleesregel of naar een spraaksynthesizer. Maar zelfs de meest gesofistikeerde apparatuur kan met een slecht opgebouwde pagina weinig beginnen. Ook hier geldt "rommel erin, rommel eruit".
Verschillende onderzoeken leren immers dat je elektronische documenten, om leesbaar en bruikbaar te zijn voor wie weinig of niets ziet, sterk moet structureren. Grote blokken tekst kunnen best duidelijke markeringen of tags hebben, die een willekeurige navigatie toelaten zonder dat men van de eerste tot de laatste letter moet lezen.
"Webtoegankelijkheid voor visueel gehandicapten is weliswaar mogelijk, maar pagina's moeten aan enkele relatief simpele voorwaarden voldoen", zegt de Leuvense professor Jan Engelen.
Hij leidt binnen het departement elektrotechniek de onderzoeksgroep documentarchitecturen, die structuren in pagina's onder de loep neemt. De groep is al jaren bezig met webtoegankelijkheid, voornamelijk via Europese projecten.
"Als er staat 'klik hier' en de link zit achter het woordje hier", haalt Jan Engelen als voorbeeld aan, "dan kan de blinde niet weten wat er na het klikken gebeurt. Hij interpreteert een scherm anders dan wij. Om te beginnen kan hij kleuren die voor ons hyperlinks aanduiden, niet zien. Sommige systemen tonen een lijst van alle links die op een pagina te vinden zijn. Als daar een 'hier' bijzit, dan betekent die niets meer, want de context is weg. Ook tabellen en foto's kun je op een eenvoudige manier zichtbaarder maken, door ze aangepaste tags en een verduidelijkende beschrijving mee te geven".
